Ziek en zo

Vrijdag. Ik heb beide kinderen ziek thuis. Mike heeft de hele week al last van een hardnekkige keelontsteking, hoesten, en koorts. Joy hebben we dinsdagnacht vervroegd opgehaald van schoolkamp, ze trok het niet. Teveel geluid, indrukken, onrust, mensen. Woensdagochtend werd ook zij wakker met een zere keel, koortsig, en buikpijn want natuurlijk was ze meteen ook maar ongesteld geworden, alsof ze zich nog niet ellendig genoeg voelde. Beide kinderen ziek thuis is zwaar. Als ze ziek zijn kunnen ze nog minder van elkaar hebben. Ze reageren op elkaar als de spreekwoordelijke rode lap en de stier. Mike reageert zijn ellende af door bij vlagen druk en luidruchtig te zijn, Joy kan dat nog minder goed hebben dan normaal en reageert op ieder geluid met "MIKE!", waardoor Mike nog meer gaat klieren.. enzovoort. En ik zit ertussenin, continu sussend, vredestichtend. Dodelijk vermoeiend. Maar goed, dat is mijn taak hier. In veel opzichten zie ik het gewoon als een baan, en net als met een reguliere baan zitten er ook nare kanten aan. Het hoort erbij.

De telefoon gaat. Het stoort me, zoals altijd als ik druk met andere dingen ben. Een tikkeltje geirriteerd neem ik op. De dame aan de andere kant van de lijn stelt zich voor als maatschappelijk werkster, verbonden aan de school van de kinderen. Ze wil een afspraak maken over het hoge ziekteverzuim van de kinderen. Wij moeten daar over praten. Want ik begrijp toch zeker wel dat dit gevolgen heeft voor de ontwikkeling van mijn kinderen, en dat gaat zo niet langer. Inwendig zucht ik. Weer iemand die wil praten. Tegelijkertijd ben ik ook heel boos. Ik laat haar haar verhaal doen. Ze heeft een heleboel zinnen nodig om uit te leggen waar ze voor belt en ik luister maar half, want ik had het na de eerste zin al door. Ondertussen denk ik terug aan mijn eigen jeugd.

Ik was veel ziek. Leed aan chronische bronchitis, waardoor mijn longen erg gevoelig waren voor virussen in de categorie griep en verkoudheid. Het knippen van mijn amandelen toen ik 5 was hielp niets. Zeker in het voor- en najaar, bij wisselvallig en vaak regenachtig weer, was het steevast prijs en liep ik om de haverklap te snotteren, hoesten, of was ik heel erg ziek en lag ik met hoge koorts in bed te vechten om genoeg lucht te krijgen. Rond een jaar of 14 ben ik daar spontaan overheen gegroeid, en sinsdien ziet de dokter mij nog maar eens in de paar jaar, ik ben eigenlijk nooit ziek afgezien van af en toe eens een paar dagen stevig verkouden. Alletwee mijn kinderen zijn ook longklantjes. Als peuter is bij alletwee astma geconstateerd, bij Joy veel zwaarder dan bij Mike. Op dit moment hebben we al geruime tijd geen echte aanval meer meegemaakt, maar hypergevoelig voor virussen zijn ze absoluut. De mening van de huisarts daarover komt neer op "vervelend, maar weinig aan te doen, groeien ze waarschijnlijk wel overheen". De klimaatsveranderingen sinds mijn jeugd helpen ook al niet mee. Bij mij ging het vanzelf over als de winterkou, sneeuw en ijs eenmaal daar waren, of de warmte van een echte zomer. Het vreemde, wisselvallige weer van de afgelopen decennia, met kwakkelwinters en broeierig hete zomers met een veel hogere luchtvochtigheid, is ronduit slecht voor luchtwegenpatienten. Tel daarbij op dat Joy PDD-NOS heeft en dus regelmatig emotioneel zwaar van de kook is, en dat Mike weliswaar (nog) geen diagnose heeft maar wel degelijk ook autisme-verwante problemen vertoont, terwijl hij in een klas vol gedragsgestoorde kinderen zit, nu net het type kinderen dat hem heel veel stress oplevert. Het verbaast me dus niets dat mijn kinderen regelmatig ziek zijn, en echt grote zorgen baart het me ook niet.

".... en het is natuurlijk zorgelijk dat de schoolresultaten eronder lijden. Wij zijn dan ook verplicht dit te melden aan de leerplichtambtenaar, en die zal daarover contact met u opnemen. " Die mededeling van de maatschappelijk werkster klinkt beschuldigend. Ik realiseer me dat dat mijn perceptie zou kunnen zijn. Ik ben moe van alle gogen, logen, peuten en werkers die zich met mijn kinderen bemoeien. Met Mike ben ik zelfs al eens voor een extra controle bij de schoolarts geweest, op aandringen van de school en tegen mijn eigen gevoel in. Daar kwam niet veel meer uit dan dat hij op zijn leeftijd eigenlijk iets vroeger naar bed moest dan zijn op dat moment vaste bedtijd. Prima, dat hebben we aangepast. En dat Mike thuishouden terwijl alleen Joy ziek was, maar zo ziek en wiebelig dat ik haar niet alleen durfde te laten (dat was 1 keer voorgekomen) niet door de beugel kon. Vast niet. Maar op dat moment was het voor mij de minst slechte keuze, en ik heb hem gemaakt. Ik weet dat al die mensen handelen vanuit de beste bedoelingen, maar ik heb het al eerder gezegd hier en ik herhaal het nog maar eens: waar komt dat idee vandaan dat ik als ouder niet gewoon weet wat goed is voor mijn kinderen, mijn verantwoording op dat vlak neem en allesbehalve achterlijk ben?

Ik weet rustig te blijven en leg de dame vriendelijk, maar vastbesloten uit dat een afspraak om met haar te praten zonde is van haar en mijn tijd. Dat er duidelijke, lichamelijke oorzaken zijn voor het ziekteverzuim van mijn kinderen en nee, daar valt niets aan te doen. En dat als hun leerprestaties daaronder lijden, dat simpel een kwestie is van communicatie tussen mij en de school. Als de school mij laat weten wie er bijgespijkerd moet worden op welk vlak, dan doe ik dat. En dan is de gemiste lesstof binnen korte tijd weer ingehaald. Dat ik geen sociaal zwakke moeder ben die niet sterk genoeg is om haar kinderen als die gewoon geen zin hebben toch naar school te sturen. En dat als de leerplichtambtenaar zich geroepen voelt mij daarover te benaderen, ik die met alle liefde precies hetzelfde zal vertellen.Ze zegt mijn standpunt te begrijpen en dat het dan inderdaad weinig zin heeft om een afspraak te maken.

Later, als Ron thuis is en ik hem over het telefoontje vertel, is zijn reactie "Let op. Daar komt in het dossier te staan dat jij niet meewerkend, of overspannen bent". Ik zucht, wetend dat die kans er in zit. Soms, heel soms, vind ik het heel moeilijk om een speciale mama te zijn. Niet vanwege mijn speciale kinderen. Maar vanwege alle complicaties in de vorm van hulpverleners van divers pluimage die er in dit vak op mijn pad komen en die, hoewel ze ongetwijfeld het tegenovergestelde proberen te bewerkstelligen, mijn taak onnodig veel zwaarder maken.