Help!

Lang niet geschreven, en wat is er veel gebeurd in de tussentijd. Misschien dat ik daarom wel niet geschreven heb want veel ervan is best emotioneel, en best moeilijk, en ik vind het vervelend om de wereld lastig te vallen met mijn ellende. maar soms is het goed om dat toch te doen, al was het maar om anderen in vergelijkbare situaties te laten zien dat ze niet alleen staan.

In mei vorig jaar vertelde Ron me een echtscheiding te willen. Hj had via Internet een Portugese vrouw leren kennen, waarmee hij de rest van zijn leven wil delen. Ik was er stuk van. Niet eens zozeer vanwege het einde van de relatie met Ron, die eigenlijk al enkele jaren op het niveau broer-en-zus c.q. goede vrienden, maar verder niks, zat. Maar wel vanwege de consequenties. Uit elkaar, middenin een financiele crisis. Een enorme hypotheek op het huis, een huis dat we in het verleden al eens te koop hadden gezet en waar ook toen al nauwelijks belangstelling voor was. En zelfs als het zou lukken het te verkopen, zou dat bij de huidige woningmarkt een enorm verlies opleveren, en dat zou voor ons beiden betekenen nog jaren afbetalen aan de restschuld. In mijn eentje verder moeten, met twee opgroeiende pubers, en een inkomen dat nauwelijks genoeg was om van rond te komen. Het voelde, alsof elke zekerheid onder me vandaan werd getrokken. Er was verdriet, woede.. hoe kon hij ons dit aandoen. En uiteindelijk was er berusting. Als dit was wat hij wilde, dan moest het maar, en dan zou ik me wel redden. Vooralsnog bleven we gewoon samen wonen, totdat de scheiding rond zou zijn en we de zaak financieel konden afwikkelen op een manier die zou waarborgen dat we in elk geval het hoognodige nog zouden hebben.

Vervolgens besloot de regering heftig te gaan bezuinigen op de persoonsgebonden budgetten. Ik begon te zoeken naar een baan, wetend dat het niet goed was voor met name Joy als ik buitenshuis ging werken, maar ik zag de klap aankomen en vond uiteindelijk een baan op een callcenter, vlakbij huis, waar ik kon regelen dat ik alleen tijdens schooltijden, en verder op vrijdagavond en eens per 2 weken op zaterdag, werk. Zo zou ik in elk geval zoveel mogelijk thuis zijn als de kinderen thuis waren, en in noodgevallen kon ik met 5 minuten thuis zijn. Het betaalt 8 Euro bruto per uur, niet bepaald een vetpot, maar het is beter dan niets. Ik heb een nul-uren contract, wat betekent dat ik geen enkele zekerheid heb voor wat betreft het aantal uren dat ik werk, en zelfs indien mijn werkgever dat wenst zonder pardon en a la minute ontslagen kan worden.

Toen de brief met het gewijzigde persoongebonden budget voor Joy in de bus viel was het schrikken geblazen. Mijn inkomen als begeleider van Joy werd bijna gehalveerd, en zelfs met 24 uur per week werken voor het callcenter betekende dat dat ik netto nog minder overhield dan voordat het PGB werd gewijzigd.

Thuis liepen de spanningen af en toe hoog op. Hoewel Ron en ik nog steeds vrij goed met elkaar overweg kunnen begon het lange wachten tot we eindelijk uit elkaar konden (ook voor een advocaat was geen geld, nog afgezien van de vraag hoe we de zaken rondom het huis in vredesnaam moesten afwikkelen) ons regelmatig op te breken, en dat had zijn weerslag thuis en dus ook op de kinderen. Die alletwee "luchtwegklantjes" zijn en dus vaak ziek, want elk griepje dat rondwaart krijgen ze te pakken, en vaak slaat dat door naar erger, zoals longontstekingen of bronchitis. Door de stress thuis werd hun weerstand nog lager, met als gevolg een torenhoog ziekteverzuim, gesprekken op school en uiteindelijk zelfs bij de leerplichtambtenaar. Alofs ik nog niet genoeg op mijn bordje had kon ik me daar ook nog eens gaan verantwoorden, want de school had aangegeven te vermoeden dat er sprake was van ongeoorloofd verzuim. Ziedend was ik, en ben ik nog steeds, over de condescente houding van zowel de schooldokter als de schoolmaatschappelijk werkster daar, en op hun laatste brief dat ze zich nog steeds zorgen maken en of ik maar weer wilde komen opdraven voor een gesprek heb ik een kort briefje teruggeschreven dat ik mijn baan, die ik net met zoveel moeite heb gevonden, kwijtraak als ik nu vrij neem
en dat er wat mij betreft niets te praten valt, omdat alles vanzelf wel weer in orde komt als ik hier met de kinderen maar eenmaal weg ben.

Daarop volgde een zo mogelijk nog vervelender briefje van de schoolarts. dat ze met mij uiteraard hoopte dat het allemaal goed kwam, gefeliciteerd met de baan trouwens, maar dat ze zich toch echt nog steeds zorgen maakte en dus maar het "Vangnet Jeugd" had ingeschakeld, een instantie die zich bezig houdt met kinderen die dreigen te ontsporen en de gezinnen die dat laten gebeuren. "Bemoeizorg" heet dat officieel, of in andere woorden: je denkt wel dat je geen hulp nodig hebt, maar wij weten het beter, en we gaan je toch helpen.

Nou.. okee dan.. ik HEB hulp nodig. Maar niet met het opvoeden van mijn kinderen of het voorkomen van schoolverzuim door ziekte (tenzij school genegen is een ziekenzaal in te richten waar ze kunnen verblijven op de momenten dat ze nu met hoge koorts of halve dagen slapend, zo ellendig voelen ze zich, thuis zijn). Maar de rest van mijn situatie is zeker problematisch. Noodgedwongen, dankzij de enorme bezuinigingen op het PGB, werk ik veel meer uren dan verantwoord is met een kind met PDD-NOS dat veel ondersteuning nodig heeft, regelmatig ziek thuis is, en tijdens de schoolvakanties ook op mij aangewezen is voor het in goede banen leiden van haar dag. Het is niet goed voor haar, het is niet goed voor Mike die het zeker nu ook moeilijk heeft, en ik weet niet hoe lang ik het zelf ga volhouden om naast mijn huishouden en de vrijwel constante begeleiding van Joy ook nog eens 24 uur te werken. Tel daarbij op dat ik straks als de scheiding een feit is een eigen huurwoning zal moeten zoeken en met de kids zal moeten verhuizen, allerlei spullen zal moeten aanschaffen terwijl ik geen spaargeld heb en een fikse belastingaanslag over vorig jaar verwacht..

Ik probeer echt positief te blijven. De goede dingen te zien. Te vertrouwen dat het allemaal wel weer goed komt. Maar ergens niet eens zo heel diep van binnen loert de wanhoop. Als ik heel eerlijk ben, weet ik niet hoe het verder moet en zie ik de toekomst met angst tegemoet. Angst, omdat ik bang ben mijn kinderen niet te kunnen geven wat ze nodig hebben, omdat we straks van "krap zitten" zoals nu, zullen vervallen richting regelrechte armoede. Angst, omdat ik bang ben te zullen falen als moeder, noodgedwongen buitenshuis werkend, terwijl dat eigenlijk onverantwoord is. Angst, dat de "hulpverleners" daar met plezier bovenop zullen springen en het leven van mijn kinderen nog verder zullen bemoeilijken, misschien zelfs wel tot inschakeling van de Kinderbescherming aan toe.

Terwijl alles wat we nodig hebben, een nieuwe start is. Een huis, een inkomen waar van valt te leven zonder dat dat betekent dat ik een meisje met PDD-NOS regelmatig alleen moet laten, een manier om de kosten van de verhuizing en inrichting te betalen. Je zou denken dat dat in een land met een stelsel aan sociale zekerheden zoals Nederland vanzelfsprekend zou moeten zijn. Maar waar de regering aan de ene kant roept dat het gezin de hoeksteen van de samenleving is en miljoenen uittrekt voor hulpverlening en jeugdzorg, wordt er aan de andere kant dusdanig bezuinigd op nu juist die voorzieningen die voorkomen dat gezinnen als dat van ons hopeloos in de problemen komen. Blijkbaar dweilt men liever met de kraan open.. nadat men die zelf heeft opengezet.