De Muur

Ik kom hem regelmatig tegen: de muur. De muur van onbegrip en, vanuit de beste bedoelingen, verkeerd omgaan met mij en mijn kinderen. Ik probeer er niet meer boos om te worden, maar het lukt niet altijd. Zeker niet, als de persoon die de muur vertegenwoordigt een professional is die, in elk geval vanuit mijn optiek, beter zou moeten weten.

Vanochtend ging er weer van alles mis tijdens het vaste aankleden-ontbijten-tassen klaarmaken-naar school ritueel. Joy was wiebelig omdat gisteravond haar geliefde MP3 speler de geest gaf, ik haar beloofd had dat we vandaag een nieuwe zouden kopen en dat niet doorging omdat mijn man hem toch had weten te repareren. Verder gaan we vanmiddag de stad in, en hoewel ze dat heel leuk vindt is dat ook een afwijking van het normale patroon, en dus reden tot stuiteren. Mike was zijn gebruikelijke zelf, moe, geen zin om op te staan, geen zin in school. Wel in een goed humeur gelukkig maar erg druk, en dat in combinatie met een wiebelige Joy die van elk geluid en elke beweging last heeft is een gegarandeerd recept voor veel stress. Al brood klaarmakend en toeziend op correct aankleden en ontbijten was ik continu bezig de boel te sussen en iedereen rustig en positief te houden, maar het lukte niet echt. En dus gingen we uiteindelijk iets te laat van huis.

Onderweg werd de sfeer er niet veel beter op, veel gemopper tussen de kinderen over en weer, en ik er tussenin, zelf ook nog maar nauwelijks wakker. Het was koud en mistig, ook al niet bevorderlijk voor goede humeuren bij mijn twee natuurkinderen. Toen we uiteindelijk, na ons gebruikelijke half uur lopen, bij school aankwamen was het tien voor negen.. 5 minuten te laat. Aanbellen en snel naar binnen, waar Mike's juf nog steeds ziek bleek te zijn. De juffrouw van de klas ernaast was druk doende de kinderen van Mike's klas naar diverse andere klassen te dirigeren. Duidelijk gestresst, want ongetwijfeld wilde ze ook graag met haar eigen les beginnen. Ook de kinderen waren heel erg druk en ik zag Mike bevriezen, hij kan ontzettend slecht tegen herrie en onrust, zeker als de dag al zo slecht begonnen is als vandaag. Tergend langzaam slofte hij naar zijn tafel om zijn laatje met spullen te pakken en de juffrouw van de andere klas begon tegen hem te mopperen, dat hij op moest schieten en dat hij al te laat was, dus dat hij voortaan ook vroeger moest komen.

Joy stond ondertussen met een volkomen uitdrukkingsloze blik naast mij. "Overflow" noemen wij dat hier.. teveel geluid, indrukken en afwijkingen van het normale.. en dat kan ze absoluut niet aan, waarop ze zich volledig afsluit van de wereld om zich heen. Op die momenten moet ik haar als een kleuter bij het handje nemen en gedurende elke stap begeleiden, anders is de volgende fase een gierende huilbui en een kind dat nog uren over haar toeren is. "Joy, ga jij maar vast naar je eigen klas, jij bent ook al te laat" zei de juffrouw tegen haar. Ow! Fout! En dus spring ik ertussen. "Ik breng haar zo naar haar klas, tegelijk met Mike" zei ik, rustig, maar van binnen zwaar geirriteerd. "Nee, ze moet nu naar haar klas, niet gaan staan wachten hier, ze is al 5 minuten te laat" bitste de juffrouw. Ik had nu echt moeite om niet uit mijn slof te schieten en haar ten overstaan van haar klas luid en duidelijk te laten weten wat ik van haar gedrag vond. "Klopt. Maar dat regel ik wel." zei ik tegen haar. Haar blik was een mengeling van stress en irritatie. Gelukkig kwam op dat moment Mike met zijn laatje de klas uit en kon ik beide kinderen meenemen naar het gebouw aan de overkant, waar zowel Joy's klas als de klas waar Mike de dag ging doorbrengen gehuisvest zijn.

Nadat ik beide kinderen veilig had afgeleverd, Joy onderweg nog even zo ver mogelijk in balans pratend en kalmerend, fietste ik richting huis, me realiserend dat ik nog steeds laaiend was en me afvragend waarom.

En opeens wist ik het. Ik was de muur weer tegen gekomen. Deze keer in de vorm van een leerkracht op een speciale basisschool, die blijkbaar geen benul had van wat het op tijd op school krijgen en belegeiden van deze twee kinderen inhoudt. Als mijn kinderen te laat zijn, kunnen ze daar nooit iets aan doen. Het is altijd een samenloop van omstandigheden, thuis, of in het soms drukke verkeer waar we doorheen moeten. En het is mijn verantwoording om ze op tijd op school te krijgen. Als er dus al iemand op aangesproken moet worden.. dan ben ik dat.

Waar ik misschien nog wel bozer om ben is het feit dat een leerkracht mijn beslissing als ouder om Joy bij mij te laten blijven tot ik haar zelf naar haar klas kan brengen, klakkeloos probeert te overrulen door mijn kind in mijn bijzijn toch alleen op weg te sturen naar haar klas. Ik ben geen kind, ik weet precies wat ik doe en waarom, en ik eis dat dat door leerkrachten op een school geaccepteerd en gerespecteerd wordt.

De vaste leerkrachten van zowel Joy als Mike weten inmiddels exact hoe wij als ouders in elkaar steken. Dat heeft tijd en moeite gekost, want ook die namen in het begin een bijna condescente houding aan. Alsof het hun taak was om naast de kinderen ook de ouders op te voeden en van alles te leren. Het is triest genoeg dat dat voor sommige ouders inderdaad het geval is, maar er dan maar vanuit gaan dat dat voor alle ouders geldt vind ik een kwalijke zaak. Meedenken is prima, maar wel graag vanuit een gelijkwaardige positie. Een ouder is een ervaringsdeskundige, en de meeste ouders van kinderen in deze categorie doen er alles aan om niet alleen een goede ouder te zijn, maar doen ook nog eens een heleboel extra om in staat te zijn hun speciale kind zo goed mogelijk te begeleiden. Persoonlijk heb ik ontzettend veel gelezen over autisme en de aanverwante problematiek voor 'brusjes' (broertjes en zusjes van). Die kennis, gekoppeld aan mijn ervaring en deskundigheid als ouder onder het vloerkleed vegen door te denken dat men het beter weet is niet alleen dom en kortzichtig.. het is beledigend.

Maar in de ogen van die leerkracht ben ik ongetwijfeld een vervelende, niet meewerkende ouder. Het zij zo.